Askerlerden asıl beklenen “savaşmak” değil, “caydırmak” bunun için de gerektiğinde savaşa hazır olmaktır. Güçlü bir ordu bu işe yarar yani savaşmadan karşı tarafı çıkarlarınız aleyhine harekete geçmekten alıkoymak. Ege’de Yunanistan’a karşı durumumuz 1980’lerden beri tam da budur. Bunun karşılığında Yunanistan ise Ege’de 12 mili ilan edemese de salam taktiği ile yavaş yavaş Ege’yi kendi gölü hâline getirmeye devam ediyor. 1829’dan beri Megali İdea (Büyük Ülkü) peşinde Türkler aleyhine 22 kat büyümüş ve 1921 Ağustos ayında Ankara’ya 22 km. kala durdurabildiğimiz bir ülkeden bahsediyoruz. Askeri gücü zayıf olabilir ama ulusal gücünün siyasi yönünü bizden iyi kullandığı kesin.
Caydırıcılık için ülkenin silahlı kuvvetlerinin gerçekten güçlü olduğuna karşı tarafı inandırmış olması gerekir. Silahlı Kuvvetlerinin eğitim, silah, araç ve kabiliyetlerinin nitelik ve nicelikleri ile düşmanın göze alamayacağı bir kapasiteye ulaşmış olduğu görünür hâle gelmelidir. Bütün bunlar için askerler genel olarak iki tür hazırlık yaparlar; harekât planları ve kuvvet/kabiliyet geliştirme planları. Bu işleri yapmak için elinizde öngörülen savaşın nasıl cereyan edeceğine dair sağlam bir senaryo hatta senaryolar üzerinde çalışmanız gerekir. Senaryo, barış döneminden savaşın sonuna tarafların karşılıklı ne yapacağına ilişkin öngörüleri birleştirir. Bu şekilde hem kriz yönetiminde inisiyatif almaya hem de savaş alanında karşılaşacağınız zorlukları öngörerek önceden tedbir almaya çalışırsınız.
Makalenin devamı için tıklayınız.
