4 Nisan 2021 tarihi itibarıyla 72 yılı geride bırakacak olan NATO, ortalama bir insan ömrüne tekabül eden bu süre zarfında pek çok iniş-çıkış yaşadı. Asker doğdu, diplomat yaşadı ve ömrünün bu döneminde bir politikacının psikolojisini tecrübe ediyor. Ya bugüne kadar yaptıkları yavaş yavaş unutularak yerini daha hırslı oluşumlara bırakacak ya da öyle bir düzen getirecek ki, ismi akıllardan hiç kazınmayacak…
Takip edenlerin hatırlayacağı üzere bu makalenin yazarı en başından beri NATO’nun askeri bir pakt olarak kurulduğunu ve bu paktın, üyelerine “Esnetilemez” yaptırımları olduğunu savunuyor. 72 yıl önce, İkinci Dünya Savaşı’nın külleri henüz soğumadan ve daha yıkıcı bir savaş kapıyı çalmasın diye kurulan NATO’yu, bugün hâlâ caydırıcı bir denge unsuru teşkil eden yapı taşı işte budur. Varşova Paktı’nın lağvedilmesiyle “Zorunlu” askerlik görevinin sona erdiğini düşünen müttefiklerin, NATO’yu bir diplomasi, bir ticaret ya da dış siyaset aracı olarak görmesi “Konsensüs”e zarar vermiş; tarafları kendi iç siyasetlerine ve bölgesel çıkarların peşine yöneltmiştir. Netice itibarıyla NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg’in mart ayında yayınladığı 2020 yılı Değerlendirme Raporu, içeriği ve mesajları açısından bir çağrıdır: “Ya kendimize çeki düzen vereceğiz ya da başımıza gelene katlanacağız.”
Haberin devamı için tıklayınız.
