Karadeniz havzasında devam eden savaş dördüncü yılına girerken, şiddetini aralıksız sürdürüyor. Eğer Ukrayna elindeki nükleer harp başlıklarını Rusya’ya iade etmemiş olsaydı, sahadaki durum kesinlikle çok daha farklı olurdu. Münih’te güvenlik konularıyla ilgilenen hemen her uzman bu konuda mutabıktır ve bu görüşü en az bir kez dile getirmiştir. Yaşanan süreç, atom silahının mutlak bir caydırıcı olduğu gerçeğini bir kez daha kanıtlamıştır.
Jeopolitik Odak: İran ve Komşu Coğrafyalar
Bugün İran hedef alınıyorsa, bu durum sadece enerji kaynakları açısından değil, ülkenin atom bombasına olan yakınlığı üzerinden de okunmalıdır. İran’ın bu arayışı 1973 yılına dayanıyor. 1960’ların sonu ve 1970’lerin başında Hindistan ve hemen ardından Pakistan’ın atom bombasına ulaşma çabaları, dönemin Şah’ını güvenlik endişesiyle harekete geçirmişti. Özellikle Soğuk Savaş yıllarında kuzey komşusunun Sovyetler Birliği olması, bu kararı kaçınılmaz kılmıştı.
NPT Antlaşması ve Nükleer Yayılma
Bu durum aslında karşılıklı bir “kazan-kazan” olarak değerlendirilir; zira bu küresel yok edici güce sahip silahın başka ülkeler tarafından üretilmesi ve yayılması hepimizin sonunu getirebilir. Bu nedenle Türkiye’nin de taraf olduğu Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması (NPT), Temmuz 1968’de imzaya açılmış, Soğuk Savaş’ın yoğun olduğu Mart 1970 yılında yürürlüğe girmiş ve hâlen geçerliliğini korumaktadır.
NATO’nun Nükleer Şemsiyesi ve Modernizasyon
NATO nükleer bir antlaşmadır; üye ülkeler askerî tüm imkânlarını ortak kullanıma sunar ve buna nükleer silahlar da dahildir. Bu amaçla ABD’nin Avrupa kıtasında beş ülkede stokladığı B-61 atom bombaları, kullanıma hazır biçimde beklemektedir. Üstelik Stratejik Silahların Sınırlandırılması Antlaşması (SALT) son bulmuş durumdadır. Çin, 350 nükleer başlıktan gelecek beş yıl içinde 1000’e ulaşmak için harekete geçerken, Rusya taktik nükleer silahlarını geliştiriyor.
Atom ve Küresel Güvenlik başyazısının devamını okumak için tıklayınız.
Konuyla İlgili Savunma Haberleri
KAYNAK: C4Defence
